Blog

Nooit goed genoeg

Nooit goed genoeg.

Over hoe ik gepest werd, en dat bijna mijn einde betekende. Ik ben Kim van Huizen, 18 jaar en woon in Losser. Ik word al 12 jaar lang gepest, bedreigd, getreiterd, beschuldigd en ik ben het mikpunt geweest van spot. Ik was altijd het “rare” meisje, als ik vroeg om extra schoolwerk werd ik als nerd uitgescholden. Ik leer graag, dat kan je niet van iedereen zeggen.

Haataccounts en zelfmoordgedachtes

Al gauw werden er Hyves haataccounts aangemaakt, maar dit werd ook op facebook gedaan, er werden onder MIJN naam berichten verspreid. Daardoor raakte ik al mijn vriendinnen kwijt en had ik alleen nog maar mijn familie. Toen wij in groep 5 gingen verhuizen van Overdinkel naar Losser ging ik naar een andere basisschool (obs de Saller) en al gauw werd ik ook daar gepest. Het begon ermee dat ik als laatste bij de gymlessen werd gekozen, maar dit veranderde al gauw in haat accounts aanmaken, mijn zus Isabel is er toen achter gekomen wie achter dit account zat en de bassischool werd ingelicht. Helaas deden ze hier niets mee, en ging het pesten van kwaad tot erger. Zo erg dat ik op mijn 10e levensjaar dacht aan zelfmoord, mijn leven was niet meer leuk, ik wilde van het pesten af zijn en dacht niet meer aan de medemens.

Overschatting

Ik heb dit jaren verzwegen tegen mijn familie totdat ik ook lastiggevallen werd aan huis, toen vertelde ik pas dat ik al 2 jaar met zelfmoordplannen in mijn hoofd zat, ik durfde het niet ik was bang voor de pijn maar toch wilde ik het. Uiteindelijk heb ik therapie gevolgd, en heeft het wel even geholpen, ik ging naar de middelbare school (Tcc Potskampstraat Oldenzaal) en had een vriendinnetje gevonden via turnen. Met haar fietste ik elke dag naar school toe en hadden we het leuk, ook buiten schooltijd om. Al gauw dachten ze van school dat ik van de A stroom wel naar de B stroom kon. Zo gezegd zo gedaan. Ik kreeg boeken die ze in de B stroomklas kregen en het leren werd moeilijker en zwaarder waardoor ik in een depressie terecht kwam. Omdat mijn broertje en zus destijds veel ruzie maakten, werd ik geïrriteerd, kwaad en huilde ik veel. Ik kon het niet aan om hun ruzie te zien maken want ik zat al jarenlang met zelfmoordplannen in mijn hoofd. Ik heb toen ontzettend hard de deur met glas in lood naar de gang dichtgegooid, dit ging altijd goed, maar nu helaas niet. Het glas vloog kapot. Onze ouders waren niet thuis. Ik heb toen alle moed bijeen geraapt en mama en papa gebeld. Daar zaten wij met z’n 3en op de bank, doodstil te wachten op papa en mama. Ondertussen werd het glas opgeruimd, en werd het kozijn afgeplakt. Het heeft een tijdje geduurd tot er weer nieuw glas in kwam. In klas 2 midden van het schooljaar, ben ik overgeplaatst naar Tcc praktijkonderwijs, helaas was dit een paar minuten verder weg, en werd er al gauw doorgegeven waar ik niet tegen kon, wat mij verdriet deed en zo ging het pesten gewoon weer door! En weer volgde ik therapieën en zat ik met zelfmoordplannen in mijn hoofd en durfde ik gewoon niet naar school! Ik heb me vaak ziek gemeld, ik heb gelogen tegen de gymleraar dat ik rugproblemen en of, knieproblemen had, en ja die had ik soms ook echt! Maar op zich kon ik gewoon mee doen met de gymlessen. Maar dat wilde ik niet, mijn kleren werden namelijk vies gemaakt, onder de douche gegooid waardoor het nat werd en zo moest ik de hele dag in mijn korte gymkleren door school lopen en ook in de koude winter naar huis toe fietsen. Mij werd geen vest of jas aangeboden. Niet door leraren maar ook niet door medeleerlingen, ik heb 4 jaar in een hel geleefd op deze school, ik wilde naar het ROC, ook dit werd mij afgeraden, ik kon het niet, het contact met leerlingen zou niet goed gaan.

Kutautist

In juli 2017 heb ik toch echt mijn Diploma mogen halen. Toen ik hoorde dat ik geslaagd was, kon ik huilen maar ook schreeuwen van geluk! Ik had het gehaald en praktijkonderwijs kon ik keihard uitlachen! Ze hadden het mij immers afgeraden. Het ging een periode heel goed. Geen pesterijen, geen bedreigingen, geen beschuldigingen. Totdat ik op vakantie was, lekker met mijn ouders en een bericht kreeg, ook van een pester met scheldwoorden als “misvormd’’, “kutautist’’ “je bent niks waard’’. Ik bleef sterk maar van binnen sloopte het me. Ik plaatste dit op facebook met de naam onherkenbaar, en al gauw zette de pester alles openbaar, zei had niks getypt, ik zou al sinds februari bezig zijn. We waren net 1 dag terug van vakantie en de politie kwam aan de deur, met zoveel leugens wat ik zogenaamd zou hebben gedaan. Mijn kwaadheid werd erger en erger, ik heb alles eerlijk tegen de politie verteld, helaas de pester niet. Het zelfmoordplan kwam weer in mijn hoofd, en dit keer had ik alles uitgewerkt. Hoe ik en wanneer ik het zou doen.

Liefde en vriendschap

Totdat ik van een lieve jongen die ik al eerder had ontmoet een bericht kreeg met de vraag hoe het met mij ging. Ik viel maar gelijk binnen met “het gaat slecht, en ik kan het allemaal niet meer aan.’’ Al gauw begon hij te vragen wat er gebeurd was en waarom ik het niet meer aankon… ik mocht geen zelfmoord plegen van deze jongen, anders zou ik hem maar ook mijn en zijn familie enorm veel verdriet doen. En natuurlijk zit zelfmoord nog wel jaren in je hoofd als je al zolang word gepest, getreiterd, en beschuldigd bent van dingen die je niet hebt gedaan. Maar ik probeer sterk te staan, die lieve jongen is mijn vriend geworden, mijn liefde en mijn steun en toeverlaat. Door hem heb ik ook enorm lieve vrienden leren kennen. Samen zijn we ook een vriendengroep en ondernemen we leuke dingen met z’n allen.

Impact

Na alle pesterijen, beschuldigingen, bedreigingen en meer ben ik er nog steeds niet goed vanaf gekomen. Alleen de straat op durf ik niet heel goed. Het dorp is 5 minuten fietsen maar ik pak liever mijn scooter omdat ik dan sneller ben dan de pesters als ze achter mij aanzitten. Ook kijk ik voortdurend uit het raam thuis of ik geen pesters voor het huis zie staan. Ook ben ik dood onzeker en dit zal zeker nog jarenlang duren tot ik weer wat zelfverzekerder zal zijn, en weer sterk in mijn schoenen zal staan.

Pesten hoort niet. Ik hoop dat deze openbaring mensen aan het denken zet. Vooral leerkrachten zouden hier meer oog voor moeten hebben. Ze moeten het signaleren en niet alleen dat, ze moeten er ook iets mee doen.

Kim van Huizen.


 

afbeelding van Kim van Huizen

Door: Kim van Huizen

Ik ben 18 jaar en kom uit het mooie Losser. Sinds 2 jaar heb ik een eigen spiegelreflex fotocamera en sindsdien is fotograferen mijn grote passie.